SONBAHAR

Bu mevsim ki, gök ağlar, toprak yorgunca uyur;

Oysa benim kalbim, senin adını buyurur

Herkesin hüzünlü dediği bu serin rüzgâr,

Bana senden gelen en sıcak esenliktir yâr.

Gözlerim, sararmış bir yaprakta seni arar,

Senden gelen haber, içimde bir nehir yarar.

Dışarısı buz tutsa, içim yine de sıcak,

Bana baktığın o an, kalbimde kalsın ancak.

Sen benim içimde açan, ebedî bir yazsın,

Penceremde güneş, ruhumda en güzel sazsın.

Bırak aksın yağmur, varsın dışarsı üşüsün,

Aşkımız bu fırtınada bile ışık saçsın.

Şimdi her akşam, gökyüzü mor ve ıssız kalır,

Sanki tüm dünya, bir büyük suskunluğa dalar.

İşte o anda, elini tutmak ister canım,

Seninle kurduğum hayallerim tek limanım.

Gel, bu eylül vakti, gölgelerimiz birleşsin,

Bu yalın mevsimde, sevgimiz yemin eylesin.

Yüreğim, sensiz geçen her günü artık saymaz,

Çünkü sen varken, hiçbir mevsim sonbahar olmaz.

Bırak, dışarıda tüm renkler usulca solsun,

İçimdeki o sonsuz neşe seninle dolsun.

Takvimler zamanı koştursun, günler hep geçsin,

Bizim aşkımız zamanı durdurmayı seçsin.

Dışarıda fısıltılar, dökülen yaprakta,

Bizim de sırrımız saklı, en kuytu toprakta.

Sen benim bilinmeyen, en güzel şiirimsin,

Kalbimde açacak o sonbahar çiçeğimsin.

Ey! Eylül, hüznüme gidecek sonbahar izim

Yapraklarımız ruhumdaki en narin sezgim.

O sisli sabahlar ki, kalbimize dokunur,

Benim en büyük sevdam, adın ile okunur.

Hani Derlerya aşıklar, biter her güzel şey,

 bizim aşkımız, bitmeyen bir efsanedir hey!

Ne zaman düşse aklıma o tatlı tebessüm,

Anlarım ki, ruhumda açan yaban gülümsün