ENES BAYRAM

 Ne çok zaman geçmiş. Ne çok kandırmışım kendimi. "Unuttum" demiştim. "Bitti, geçti, artık sadece bir anı" demiştim. Yalanmış. Koca bir yalanmış. Ben sanırdım ki, Sonbahar sadece bir mevsimdi. Sadece takvimden düşen bir yaprak, Sadece camlara vuran bir yağmur, Üşüten bir ayaz sanırdım. Ne kadar yanılmışım. O gün, seni gördüğüm o gün, O kahrolası Sonbahar gününde, Anladım ki, Sonbahar bir mevsim değil, Bir ömür süren bir ruh hâliymiş. Seni gördüğüm o an, O saniye, Sanki hiç zaman geçmemiş, Sanki o sonbahar hiç bitmemiş gibi, Bütün o yalanlar, Yıkık duvarlar gibi üzerime devrildi. Gülüyordun. Ah, o gülüş... O gülüş ki, benim bütün bir ömrümü uğruna adadığım, Ama bir başkasına sunduğun o gülüş. Elini tutuyordun. Benim, hayalinde bile dokunmaya kıyamadığım o eli. O kadar rahat, O kadar ait bir şekilde tutuyordun ki. O an, Nefes almayı unuttum. Sesler kesildi. Bütün şehir sustu. Sadece kalbimin, Nasıl bin parçaya bölündüğünün sesini duydum. Sadece içimdeki o devasa boşlu...

Bu mevsim ki, gök ağlar, toprak yorgunca uyur; Oysa benim kalbim, senin adını buyurur Herkesin hüzünlü dediği bu serin rüzgâr, Bana senden gelen en sıcak esenliktir yâr. Gözlerim, sararmış bir yaprakta seni arar, Senden gelen haber, içimde bir nehir yarar. Dışarısı buz tutsa, içim yine de sıcak, Bana baktığın o an, kalbimde kalsın ancak. Sen benim içimde açan, ebedî bir yazsın, Penceremde güneş, ruhumda en güzel sazsın. Bırak aksın yağmur, varsın dışarsı üşüsün, Aşkımız bu fırtınada bile ışık saçsın. Şimdi her akşam, gökyüzü mor ve ıssız kalır, Sanki tüm dünya, bir büyük suskunluğa dalar. İşte o anda, elini tutmak ister canım, Seninle kurduğum hayallerim tek limanım. Gel, bu eylül vakti, gölgelerimiz birleşsin, Bu yalın mevsimde, sevgimiz yemin eylesin. Yüreğim, sensiz geçen her günü artık saymaz, Çünkü sen varken, hiçbir mevsim sonbahar olmaz. Bırak, dışarıda tüm renkler usulca solsun, İçimdeki o sonsuz neşe seninle dolsun. Takvimler zamanı koştursun, günler hep geçsin, Bizim aşkımız ...